amora
معنی و تعریف
۱.
اسم
تعریف:
یکی از گروهی از خاخامها (فعال در ۲۵۰-۵۰۰ میلادی) که در مدارس حقوقی فلسطین و بینالنهرین به بحث درباره قوانین میشنایی پرداختند و آموزههای پیشین را توضیح و اعمال کردند و بحثهایشان اساس تلمود را تشکیل داد.
one of a group of rabbis (active AD 250-500) who discussed the Mishnaic law in the law schools of Palestine and Mesopotamia where they explained and applied earlier teachings and whose discussions are recorded in the Talmud; they emphasized the study of Torah and the importance of personal action and the fulfillment of the commandments
مثالها:
- The amora's interpretation of the Mishnaic law influenced later Jewish legal traditions.
- In the academy, the amora debated the finer points of the ancient texts with his colleagues.